De moderne Friedrich Hölderin van Duitsland, zo noemde de dichter Klinsmann zichzelf, naar de ietwat ironische framing die een criticus voor hem had bedacht. De IJzeren Hemel, de fraaie titel van de dagboeknotities van Hölderin, smachtende proza vol conflicterende gevoelens en associaties, en Ribollita, de dikke broodsoep van groenten en bonen, zo zou je zijn poëtische werk kunnen samenvatten, een uiterst wispelturige mix, Duitse barok en Italiaanse keukenschuim.

Kus ontmoette Klinsmann tijdens een poëzieavond in De Maan. Vrolijke Duitser ietwat kolderiek. Hij had de Nederlandse wiet ontdekt en grijnsde kamerbreed toen Kus opmerkte, het mooiste Duitse woord dat hij kende: arsloch. Klinsmann vond asshole ook aardig, hij wist dat het in Nederlands klootzak betekende. Klootzak was misschien wel het mooiste woord van de Nederlandse taal, zei hij. Dat verraste Kus, hij had het vaak gehoord maar het mooiste? Misschien vooral voor vrouwen, zij bedienden zich graag van het woord, meestal op venijnige toon.
De Duitse dichter knikte en zei wist je dat de vrouwen zelf, heb ik onlangs gelezen, zij vinden de term Bitch een fantastisch woord. Is het toch ook, bevestigde Meneer K. Klinsmann lachte als een ijle geestverwant en vermoedde dat het woord asshole net als bitch het waarschijnlijk in alle talen goed deed. Hij ging op zoek naar de andere foreign words, Frans, Russisch, Spaans. Misschien was het een ideetje zei hij om in een gedicht te verwerken.

Hij sprak liever Engels dan Duits in Amsterdam. Zijn Engels was voor een Duitser dichter oké. Niet vloeiend evenmin hakkelend, je hoorde een funny accent. Zoals hij Bitch uitsprak, dat had iets.

Kus vroeg in het Engels aan hem of hij het gerecht kende, Ribollita. De Duitser keek hem bevreemd aan en zei: ‘Ik rijm op alles als je wilt, geen probleem. Ribollita, ik denk meteen aan Lolita.’ Een luide vettige dwaze lach volgde, niet van Kus maar van Klinsmann, diep uit zijn Duitse buik. Hij bleef maar lachen, als gevolg van zijn wietbedwelming. Marihuana rijmt op Nepnirwana.

Kus vroeg wanneer hij nu eens zou ophouden met lachen. Zei Klinsmann: ‘Maar lachen, dat is wat wij Duitsers nog moeten leren. Lachen in Nederland is geen kunst, maar in mijn Duitsland lacht niemand.’ Waarna weer een vette onderbuik lach volgde.

De dichter nodigde Meneer Kus uit om mee te gaan naar zijn tijdelijke residentie in Amsterdam, waar hij op kosten van De Fonds der Letteren, verbleef. Homo’s, ook Duitse homo’s zijn okay, maar meneer Kus had al een afspraakje met zijn vriendin die hij niet wilde teleurstellen. Ze namen afscheid, Klinsmann zei: ‘Weet je, sommige dichters schrijven met hun bloed, ik schrijf met mijn urine,’ en barstte weer in lachen uit. Kus riep, toen hun wegen scheidden: ‘Take care, arsloch!’