De legendarische blueszanger Howlin’ Wolf gebruikte tijdens zijn optredens in kleine intieme morsige zaaltjes, terwijl hij over de vloer kroop als een wildgeslagen dier dat uit de kooi wilde ontsnappen, zijn handdoek gevormd als een staart voor zijn zwetende kop. Hij zweepte het publiek op dat in extase raakte en sloeg zichzelf in het gezicht met die handdoek.

In de biografie Moaning at Midnight, The Life and Times of Howlin’ Wolf, lees ik hoe pijnlijk zijn moederconflict was, zij beschouwde de muziek van haar zoon als ‘muziek van de duivel’ en weigerde zelfs toen hij op sterven lag (1976) hem te bezoeken. Mister Wolf stierf een eenzame trieste dood. De duivel was nergens, zijn muziek is hartverscheurend, elegant, virtuoos, soms speels, soms furieus, maar zelden bedreigend, integendeel. Luister maar. De wolf huilt uit compassie, niet uit walging of fascinatie met het kwaad.