De helaas op betrekkelijke jonge leeftijd gestorven psycholoog met wie ik wekelijks converseerde (gesprekken waarin ik uiteraard het hoogste woord voerde, hij luisterde aandachtig, daar werd ie voor betaald, zijn rol speelde hij telkens vlekkeloos, je kon niet aan hem zien of hij wat vermoeid dagdroomde of klaarwakker was, bovendien had hij oprecht verklaard dat hij niet alles hoefde te onthouden wat ik zei en dat dan ook niet altijd deed), adviseerde mij om dagelijks een ochtendwandeling te maken, na het ontwaken, zonder ontbijt, meteen de deur uit en hup wandelen, minimaal een uur, dat was goed voor mijn bioritme van de dag en de nacht zei hij.

Zijn adviezen, daar was ik altijd wel even mee zoet, het koste mij moeite ze in mijn troebele realiteit van destijds te verwezenlijken. Vroeg in de ochtend wandelen, daar was ik zelf nooit opgekomen, nachtmens als ik ben. Zijn advies heb ik helaas niet kunnen opvolgen, op een uitzondering na. Ik stond een keer onmogelijk vroeg op en ging rechtstreeks vanuit het bed de buitenlucht in. Zomaar wat wandelen. Zoals mijn psycholoog het toen voorschreef tijdens mijn gesprekstherapie met hem. Naderhand toegegeven: deze wandeling was louterend, ik ervoer dat op het moment zelf nauwelijks maar pas later achteraf, en vooral tijdens het luisteren naar de opname ervan, beleefde ik een ongekend energiek optimisme.