meneer k met vlinderdas foto magdalena jesionek

De Amerikaanse persvoorlichter van de FBI liet de internationale media weten dat ze wijnen gaan inspecteren. De markt van de zeldzame wijnen bloeit, vele wijnen zijn vervalst, topwijnen kosten een vermogen, hun prijzen worden gaandeweg bovennatuurlijk, dat wil zeggen buitenproportioneel, maar hun etiketten dreigen door de wijnmaffia geloofwaardigheid te verliezen.

De Duitse wijnhandelaar Rodenstock spant de kroon met zijn verhaal dat hij de wijncollectie van de Russische tsaar Nicholas II heeft ontdekt, in een dichtgemetselde kelder ergens in Parijs. Mysterieus? Fabuleus?

Wijnhandelaren hebben kennelijk een even groot talent voor frauderen als fabuleren. Hoe dan ook, de wijnkelder is vanouds omfloerst met een aura van mysterie. Op dit pikante gegeven heb ik mij gefocust in het volgende prozastukje dat thuishoort in de serie Meneer K.

Kelderloos

Het is waarachtig moeizaam leven zonder een wijnkelder. Treurig. Beklagenswaardig. Meneer K behoorde tot de klasse der kelderlozen. Thuis simpel geen ruimte. Dit ruimtegebrek drukte zwaar op hem: hij was gedwongen kelderloos. Zijn vriend Kees had een ruime ondergrondse wijnkelder waarin hij exclusieve wijnen verzamelde. Afrikaanse, Amerikaanse, Australische, Chileense, Franse, Spaanse, Italiaanse, Kees was breed georiënteerd qua druivensoorten. Zijn collectie was bescheiden maar bijzonder.

De wijnflessen waren onderverdeeld in wit, rood en roze. Enkele roden hadden een bewaarpotentieel van wel twintig jaren. In de hoek onder zijn huis stond een luie stoel waar Kees soms gedichten las, of hij verdiepte zich aldaar in de wijnliteratuur. Kees was gelukkig met zijn wijnkelder. Als een gewijde Bacchuspriester daalde hij er in af en kwam hij met een paar flessen terug alsof hij God had gezien. Met de bravoure van Siciliaanse maffia, de neusvleugels gesperd, opende hij de flessen, plok! Waarna hij de geur diep insnoof. Bleek er kurk in de wijn te zitten dan werd Kees gemeen en chagrijnig. Waren de wijnen naar zijn verwachting of overtroffen ze zelfs zijn verwachting dan had Kees een geslaagde inspirerende avond, die vloeiend eindigde in euforie.

Kees was een selfmade fijnproever, tuitte bij elk eerste slokje kritisch zijn lippen en maakte met die lippen enkele goedkeurende goudvisbewegingen, smakte hij als een klein kind. Nooit omvatte hij het glas met zijn hele handpalm, dat zou de wijn op een verkeerde temperatuur kunnen brengen.

Wijndrinken – een geestverheffend ritueel, vooral voor de eigenaren van een wijnkelder. Uit de wijnkelders komen geheimen waar de gewone stervelingen nooit van hebben gehoord. Meneer K, de arme kelderloze, vatte het plan een kelder onder zijn huis te laten uitgraven. Het was praktisch gezien haalbaar, maar toen hij uitrekende hoeveel flessen wijnen hem dat zou gaan kosten, verklaarde hij zich voor gek en verzoende hij zich maar met de status van kelderloos – in plaats daarvan: status wijnrekje.