het langvergeten gedicht
Het is van alledag, door de eeuwen heen, dat een gedicht vergeten wordt en aan een stille dood gestorven in de onwrikbare klauwen van de vergetelheid raakt, waar het blijft vastzitten in het verleden, voorgoed totaal vervaagd in de mist der tijden. Zo’n gedicht is Zo gaat de wereld van Frans de Cort, eeuwen geleden geschreven maar nog steeds actueel, het gedicht behandelt ironisch de morele kwestie overspel en trouw in huwelijksrelaties, overspel tussen haakjes want postuum toegepast op gestorven geliefde.
Afbeelding: Franciszek Zmurko,
antieke sigarettenkoker, omstreeks 1900,
verguld zilver, email, 8,1 x 7,8 cm,
Nationaal Museum, Krakau, Polen.
Zo gaat de wereld
Toen zij begraven werd,
Toen was ’t als zou zijn hert
Van smarte breken.
Hij knielde bij het graf
En wilde er niet van af –
Daar hielp geen smeken.
En daaglijks keerde hij
Naar ’t kerkhof, weende bij
De groene zode,
Waar hij met eigene hand
Een kruis had op geplant
Ter eer der dode.
Een jaar verliep, en nu –
O wis die traan, die u
In de ogen perelt –
Mint hij ene andere vrouw,
En zweert haar eeuwige trouw…
Zo gaat de wereld!
Frans de Cort (1834-1878)