In de film The three burials of Melquiades Estrada (regie en hoofdrol Tommy Lee Jones) zien we een man praten tegen zijn dode vriend, die trouwens al enkele keren is begraven en opgegraven. Hij zegt ‘you look like Hell’ en probeert met een vork de verwilderde haren te kammen. De haren blijven als een pluk stro in de tanden van de vork zitten.

Het gebaar van dat kammen vond ik een ontroerend beeld, sterk moment van de film die je trouwens ondanks het trage tempo in één ruk uitkijkt, geholpen door de atmosfeer van de weidse ruwe en desolate Mexicaanse landschappen.

Ik luister met plezier naar monologen rechtstreeks gesproken tegen een gestorven persoon. In opera’s wordt het vaak toegepast. Ik pas deze vorm toe in de track Yvonne die gaat over het verdriet wegens een jonggestorven vriendin. Componist Peter Smid heeft de stemming van de tekst adequaat muzikaal vertaald, het is een aangrijpend mini requiempje geworden, met pauken en mineurakkoorden die een dramatische spanning oproepen over het noodlottige verlies van een prille liefde. Luisterend naar die muziek is het alsof ik een begrafenis beleef. Ik vind Yvonne de meest treurige track van de cd Stervende Liefde.