K slenterde wat rond in het ruige Portugese platteland nabij Lissabon en tuurde omhoog in de verte waar hij iets zag bewegen. Zag hij het goed? Daar kwam een wolk aandrijven waar een ezel bovenop stond, stond daar als op een platform. Algauw kwam de wolk met de ezel dichterbij, rechtstreeks op Kusmelier af. Hij zag de ezel nu duidelijk, guitige oogopslag, luie staart, leek sprekend op de ezel waar Jezus opzat tijdens zijn intocht in Jeruzalem, volgens het verhaal van Palmzondag. Jezus is daarna in de hemel opgestegen. Misschien had de ezel Jezus wel omhoog gevolgd. En manifesteerde het dier zich af en toe.

De ezel begroette Kusmelier en begon te zingen vanaf zijn wolk, la, la, la, de la, la, la. Dat klonk niet slecht voor een ezel, dacht Kusmelier. Wat de ezel voor zong overeenstemde met het vakantiegevoel dat Kusmelier had. Het ezelsgezang klonk als een lieflijke aria in de akoestische ruimte van de Portugese blauwe hemel.

Algauw raakte K in de ban van het ezelsgezang, hij begon op maat mee te zingen, la, la, la. Ja, het was een tijd geleden dat hij zomaar hardop was gaan zingen, onder de blote hemel, om precies te weten wanneer moest hij diep in zijn geheugen tasten. Dat liet hij maar achterwege en hij zong de ezel toe, blij, ineens, zomaar, heel verrassend, die ezel leek hem te betoveren, schonk hem vreugde. La, la, la, zong hij opgelucht.

La, la, la, zong de ezel als in een duet.

De mens veronderstelt tot zichzelf toegang te hebben, maar het was de zingende ezel op de wolk die de toegang opende in de ziel van Kusmelier, daarin barstte een ongekende levensvreugde los.

Hij glunderde met zijn pretoogjes en al zingend, la, la, la, bereikte hij een piek van geluk. De hemel vulde zich met de vreugdevolle klanken: la, la, la.
De wolk dreef voorbij. De ezel er bovenop. Het ezelsgezang verstomde geleidelijk aan. Wolk en ezel, ze verdwenen in de verte. Kusmelier hoorde nu alleen zichzelf zingen. Hij hield op met zijn la, la, la en vervolgde zijn wandeling in het Portugese landschap waar hij zoveel van hield.