Het Bloemenjurkje van Renoir
Illustratie studio Skripka
Nadat ze een paar flessen wijn hadden gedronken en al keuvelend de problemen van de wereld hadden besproken, met op de achtergrond Spotify’s playlist Best of Bach, begon Kees, de vriend van meneer K, weer eens te zeuren over z’n ex-vrouw. Dat ze nooit thuis was, zelden voor hem lekker kookte, altijd had ze hoofdpijn als hij wilde… enzovoorts.
Het bekende liedje. Echtelijke fricties, iedereen die getrouwd is kent ze, ze behoren tot de essentie van nietigheden waarmee je het huwelijksleven doorbrengt. Wanneer het vertrouwen onderling blijft blijft meestal ook al het andere overeind.
Kees had aanleg voor hypochondrie. Hij bleef maar doorzeuren, was het nog steeds niet eens met de echtscheiding die toch voldongen feit was, gebaseerd op een onloochenbaar sterk principe: seksuele ontrouw. Kees ging vreemd. Zijn vrouw wees hem de deur. Punt uit. Straffe dame die ex van hem.
Zelfstandig worden, alleen wonen, sommige mannen leerden het nooit. Zeurkousen. Moederskindjes. Watjes, bang dat hun vrijheid synoniem wordt van leegte. Bang alleen in het leven te staan. Als een kind bang voor donker.
Kusmelier kreeg bloemen in z’n gedachten en begon te oreren: ‘Absurd Kees, is de wens om dagelijks een vrolijk zingende vrouw in je eigen keuken aan te treffen, gekleed in een bloemenjurkje geschilderd door Pierre-August Renoir. Elke dag bovendien een nieuw recept opdient, van Portugese sardientjes tot Stroganoff, van gevulde kalkoen tot rugjes hert, van Thaise gamba’s tot Chileense kreeft, nou ja, zo kunnen we wel even doorgaan, tot aan de desserts toe. Dat is me toch even snoepen zeg.’
‘Ja,’ zei Kees, ‘ik zie het bloemenjurkje voor me.’ Wat dromerig keek hij naar het plafond, zijn act van de diep nadenkende filosoof en speelde onderwijl met de kurkentrekker.
‘Zij vult ook de wijnkelder aan en opent een flesje dat het beste samengaat met het recept. Begrijp je? Zelf snoept ze natuurlijk ook mee. Ze heeft een voorraad conversatie jongen! Wil je niet geloven. Die voorraad is schier onuitputtelijk. Elke dag voer je bevlogen gesprekken over alles wat deze tijdgeest bezighoudt. En ze leest! Ja, ze leest! Met glunderende ogen! Ze heeft een exquise literaire smaak en weet altijd de interessantste roman te kiezen die ze jou aanbeveelt: kijk, dit moet je lezen Kees! ‘
‘Hou op!’ zei Kees, ‘de bloemen vallen van het jurkje af.’
‘Nee, Kees, luister nou, er komen juist meer bloemetjes bij. Ons lief bloemenjurkje van Renoir. Behalve virtuoos in de keuken, belezen en intelligent en meer idolaat van Bach dan jij bent, is ze een meesteres in de liefde. Liefde die ze zoveel heeft en uitsluitend aan jou wil geven, als een engel uitdeelt. Weet je? Ze is smoorverliefd op je! Ze pijpt je op onverwachte momenten, in het museum, in de dierentuin bij de kamelen en…’
‘Nou moet je echt ophouden, Kusmelier!’
Kees grijnsde en opende de derde fles.