Proza Miniatuur

De man die zijn hart vasthield

Het was de geschiedenis van de wereld die de man die zijn hart vasthield klem zette. Daarbij zag hij hoe weinig ontwikkeld in moreel opzicht de mens was, het moorden triomfeerde.

De man die zijn hart vasthield kende de Gemene Inktzwarte Bladzijden Van De Mensheid. Oorlogsbeelden die hij recentelijk op televisie had gezien toonden aan hoe flagrant mismaakt de wereld was, je zou er niet in willen leven.

Die mismaaktheid liet hem geen andere keuze: hij was van optimist pessimist geworden. Toch wilde hij geen doemdenker zijn, die de Apocalyps in het verschiet zag, het vreselijke uitzicht op een slecht einde, totale uitroeiing. Planeet aarde kreunt en een planeet B is er niet. De poëzie van een uitverkoren plek buitenaards in de onbegrensde ruimte waar de mensheid haar onderhuidse vrezen en dwaasheid verliest en zonder polarisatie in vrede leeft wordt geschreven door absurdisten beneveld door patafysica.

Diep, diep in zijn hart dat hij bijna dagelijks vasthield hoopte hij dat alles goed ging. Hopen, dat wil zeggen in vertrouwen edoch twijfelend afwachten. Hij had nauwelijks meer tijd over voor andere bezigheden, hij was obsessief gefocust op het historische menselijke lijden, het onafgebroken nietsontziende wereldproces dat maniakaal in de computer technologie door denderde met de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie die nucleaire wapens gaat aansturen op vijandelijke doelen. Als dat maar goed komt. Je houdt je hart vast. In stille ijzige vrees.

Hij hield zijn hart vooral vast voor de geschiedenis van morgen, de nabije toekomst en vroeg hij zich af of de toekomst nog wel toekomst had. Vooral was hij heel druk bezig op de rampzalige dagen die extra golden als hou je hart ook in je slaap maar vast.