Nieuw Verkwikkelijk Proza Zomer 2025
was het zover, dat ene lucide ogenblik waar hij heimelijk naar toe had gewerkt, waar hij tergend lang op had gewacht, dat ene moment om te kunnen zeggen wat hij hoe dan ook moest gaan zeggen. Dat moment was nu aangebroken, vandaag. Nu voelde hij geen remmingen meer om eindelijk zichzelf te kunnen zijn, helemaal zichzelf, open en bloot, optimaal, kernachtig, leunend op zijn eigen innerlijke kracht.
Nu durfde hij het aan, vatte moed en bekende aan zijn vriendin met wie hij 9 jaren een intieme relatie had, iets wat hij lange verschrikkelijke lange tijd had uitgesteld, een bekentenis uit het diepste van zijn ziel, een stukje tekst dat voor hem als een refrein was van een lied dat hij niet hardop durfde te zingen, met niemand kon delen, hij bekende en sprak gedecideerd, met tamelijk zachte stem: liefste luister, ik denk aan een prettige zelfdoding, die ik binnenkort wil uitvoeren.
Zei z’n vriendin meteen: en ik dan? wat moet ik dan? hoe ga ik verder leven? wat is mijn toekomst?
Ze leek niet geshockeerd of verrast door de mededeling prettige zelfdoding, ze dacht onmiddellijk aan zichzelf. Attentie, ik ben hier de slachtoffer, kut wat erg voor mij.
Hij verbaasde zich daarover en besloot haar gerust te stellen en begon te veinzen: okay ik ben niet echt serieus, sorry, maak je geen zorgen, ik ga even een moeilijke periode door, ben een beetje down, is snel weer voorbij, geen zorgen.
Hij had enige moeite juist dat te zeggen wat eigenlijk het tegenovergestelde was van hoe hij zich werkelijk voelde.
Ze luisterde nauwelijks naar zijn woorden en uit zelfmedelijden begon ze te huilen, zachtjes te snikken.
Hij probeerde haar te bereiken maar ze ontweek zijn ogen, wendde zich af, waarna hij haar troostte, zijn arm om haar heen sloeg en teder haar voorhoofd kuste.
Een week later toen hij op prettige wijze de wereld had verlaten, begon ze na te denken over zijn waarom en huiverde bij de gedachte dat ze mogelijk zelf er iets mee had te maken.
postscriptum
Ik mocht een grappig ironisch mailtje van LM ontvangen: ‘Een nieuw stukje proza van Hontscharenko is altijd feest!’