vriendin tanja komt op bezoek
verschrikkelijke tijd
vriendin tanja kwam op bezoek met een bosje bloemen, hollandse tulpen zijn russinnen gek op zei ik. ja jij ook? zei ze. ik ook zei ik. we dronken zwarte kruiden thee vermengd met een drupje citroen en honing. dit jaar was het 80 jaar geleden sinds de holocaust die verschrikkelijke tijd zei tanja ze kende mijn familiaire achtergrond vader hollands moeder oekraiens hebben elkaar ontmoet in duitse gevangenkamp tijdens de oorlog, gingen na de bevrijding in nederland wonen en stichtten een gezin waarin ik werd geboren half oekraiens half nederlands – voilà!
ons gesprek ging van koetjes en kalfjes over naar de beladen geschiedenis van de duitse wandaden nog steeds worden de duitsers geteisterd door hun schuldcomplex over de holocaust tanja fronste en zei out of the blue: had jij eigenlijk wel bestaan zonder de duitsers?
ik schrok een beetje die samenhang was nooit in mij opgekomen maar het klopte feitelijk volkomen correct zonder de duitsers had ik niet bestaan bestond ik niet! hoe bizar is dat? ik liet het dieper tot mij doordringen: dankzij de duitsers ben ik geboren ik heb mijn leven mede te danken aan het feit dat ze de oorlog begonnen maniakaal gedreven door jodenhaat hoe erg is dat? kan nog erger merkte tanja op, mijn bestaan heb ik te danken aan stalin stalin is het voorbeeld van poetin die nu jouw moeders land plat bombardeert we leven in een verschrikkelijke tijd zei tanja en stelde voor een eindje te gaan wandelen.
scheve pruik
vriendin tanja kwam op bezoek en we dronken een kopje thee ze had heerlijke chocoladekoekjes mee gebracht en terwijl we ervan smikkelden vroeg ze aan mij met haar betoverende glimlach: stel je voor dat je niet meer bestaat dat je dood bent dat je allang niet meer leeft en je bestaan al door iedereen is vergeten hoe zou je dat vinden? ik dood? zei ik verbaasd, hoezo? staat mijn pruik scheef?
in bontjas zonder ondergoed
vriendin tanja kwam laat in de nacht op bezoek ze belde aan tring tring en ik sliep al bijna stond op checkte het raampje in mijn voordeur en daar stond ze in het volle portieklicht zag ik haar staan ze droeg een witte bontjas die ik niet eerder had gezien ik opende de deur bezorgd dat ze problemen had gekregen en mijn hulp nodig had maar nee ze lachte en opende haar bontjas frontaal in mijn ogen ze was naakt maar sloot de bontjas weer meteen zie je zei ze zie je mij ook eens naakt en ging ervandoor naar de taxi die verderop wachtte die gekke tanja nooit heb ik haar op een zinledig woord kunnen betrappen, geen wartaal, maar ze had een onberekenbaar grillig karakter.