Beoogde Hommage aan Franz Kafka’s Het proces
De acteur Crispin Glover als Mr. K in de gelijknamige fantastische speelfilm van Talluhah Swab
Het Imagine Fantastic Film Festival Amsterdam 2024
Flirts met motieven uit sprookjes, mythes en sciencefiction
Ooit heb ik een film gezien waarin de protagonist onder invloed van heroïne met zijn hoofd naar beneden in de opening van een overstromende wc-pot dook met zijn kleren aan en onder de vloer prompt terecht kwam in een grote troebele ruimte vol water, als in een diepe zee, hij zag ver boven hem een lichtbron drijven in de vorm van een stralende zon en begon met krachtige slagen te zwemmen naar boven. De junkie kwam terug in het café waar hij naar het toilet was gegaan.
Aan dit surreëel beeld moest ik denken toen ik de slotscène zag van de speelfilm getiteld Mr. K. Opgesloten in een hotel zie je hem op het eind van zijn wanhopige zoektocht naar een exit via een slijmerige tunnel ontsnappen, komt in een grote ruimte vol water terecht, ook hij zwemt zwevend omhoog naar een cirkelvormige lichtbron met een octopus als gids. Einde film.
Het Imagine Fantastic Film Festival 2024 opende in Amsterdam dit jaar met deze surrealistische Nederlandse productie van regisseur Tallulah Schwab. Het verhaal van Mr. K is snel verteld als we het doen via abstracte formulering: het dwalen van de mens in onbegrepen universum heeft geen enkele andere uitweg dan de ongewisse dood.
Heb ik mij vermaakt met de film? Als connaisseur van het surrealisme (beeldende kunst) en absurdisme (literatuur), was ik niet verrast en zag met enige verveling clichés voorbij komen, die behoren tot het genre fantasy. Clichés? Lelijke term. Misschien zijn het meer flirts met motieven uit sprookjes, mythes en sciencefiction.
Minimale woorden Inspiratie Kafka in Conceptuele modus
Hoe je strikt beeldend en visueel spectaculair een bizar narratief uitrolt zonder teveel taalgebruik, dat is kennelijk het uitgangspunt van de regie geweest. Uitgesproken voorkeur: strak beeldend schema van filmische beeldbommen. Ook al heeft de regisseur zich kennelijk gebaseerd op het verhaal van Kafka: Het Proces, literair is er niets te beleven aan deze film, de referentie Kafka lijkt vergezocht. Maar toch, Kafka’s geestverwantschap manifesteert zich nog altijd in moderne surrealistische verhalen, zijn invloed is onmiskenbaar.
Exitloze Hotel
De goochelende protagonist is illusionist van beroep, maar raakt hopeloos verstrikt in de onmogelijke lay-out van het hotel. Ik citeer tekst van festival redactie public relations: ‘de acteur is perfect als koppige, nieuwsgierige en wanhopige antiheld in deze surrealistische, kafkaëske nachtmerrie’). Hij heeft geen vocabulaire die hem kan redden, om hem te bevrijden uit de penibele situatie van een exitloze hotel waar de tijd van de vorige eeuw is gestold als een hopeloze klonter van verval.
Waanzinnige soundtrack
Wat mij het meeste aanspreekt? Het geluid wint het van het beeld en de taal. De totale soundtrack van de speelfilm is wat ik bijzonder vond, het atonale kletterende werk (de hele afwas op de trap gesmeten) super hard en fokking irritant, lekker gekke kakofonische overrompelende oorverdovende klanken (wie definieert herrie?!) mix van dramatische effecten bekend van films zoals Psycho (regie: Hitchcock) en The Shinning (script: Stephen King) waarin trouwens ook het gegeven van een hotel als tijdelijk onderkomen van reizigers bepalend is voor de dramaturgische fundamenten van horror en aanverwante spookverhalen.