uit mijn schetsboek Vrije Tekeningen
Russisch glasgerinkel in centrum Amsterdam
Zijn keukenkasten stonden boordevol allerlei soorten glazen, bestemd voor cocktails, longdrinks, wijnen, rood en wit, porto, whisky, cognac, champagne en wodka. Deze collectie van Meneer K was weliswaar incompleet, teveel ordinair kristal, weinig perduue design, maar elke allround drinker zou er trots op zijn.
Een keer kreeg K ruzie met zijn Russische vriendin Olga, ’s avonds laat, toen ze allebei bijna beschonken waren en hun gemoedsstemming oververhit raakten tijdens hun warrige conversatie.
De vriendin gooide een wijnglas stuk op de vloer, daarna volgde een ander glas. Kwaad als ze was pakte ze alle glazen die op de tafel stonden en gooide die een voor een stuk. Ze smeet ze zo hard neer dat zelfs de vaste voetjes van de glazen stukgingen.
Meneer K liep naar zijn keukenkast, deed een greep uit de verzameling en gooide een champagneglas stuk, van een Russisch setje dat hij ooit van haar had gekregen. Ze kwam naast hem staan en greep zonder enige selectie vooraf een glas en gooide het stuk. Om de beurt gooiden ze een glas stuk. De scherven rinkelden feestelijk. Het klonk als in een concert van Dimitri Shostakovitch, nou ja, dan wel zonder enige compositorische clou. Al snel was de keukenvloer bezaaid met glasscherven. Er bleef bijna geen glas uit de verzameling heel.
Toen begon de vriendin, als in een act van stille hysterie, met de eetborden te smijten, ze smeet ze zwijgend op de Portugees betegelde vloer waar ze in scherven uiteenbarstten.
‘Oké’, zei Kusmelier, ‘Olga, je doet maar.’
Hij liep terug naar de woonkamer en plofte neer op de luie stoel. Hij ging ervan uit dat zij wist wat ze deed, haar eigen Russische geaardheid het beste kende. Zij gooide nog een extra stapel borden stuk boven op de glasscherven. Ze begon op de scherven te stampvoeten, alsof ze het glas en het porselein samen tot pulp wilde vermalen. Toen werd het stil in de keuken.
Die Olga is helemaal gek geworden dacht Kusmelier. What’s next? Hij zag een bundel licht van buitenaf op de gordijnen schijnen, afkomstig van een zaklantaarn. Hij opende het gordijn en zag twee politieagenten die met zaklantaarns naarstig de omgeving aftastten, ze schenen op de ruiten van de woningen en de auto’s. Kusmelier deed een raam open, nieuwsgierig naar het werk van de politie..
meneer K reciteert – foto magdalena jesionek
‘Hebt u glasgerinkel gehoord?’ vroeg de politieagent.
‘Wat?’
‘Glasgerinkel!’
‘Nee, niks gehoord.’
Ze schenen nog wat lukraak in het rond, op zoek naar de eventuele inbrekers.
Olga kwam geheel gekalmeerd alsof ze opeens nuchter was geworden, naar de woonkamer en vroeg loconiek wat er aan de hand was op straat.
‘Oh, de politie checkt de straat, ze zijn gealarmeerd door glasgerinkel. Heb jij wat gehoord?’
‘Nee, niets gehoord,’ zei ze droogjes.
Kusmelier haalde een nieuwe fles wijn tevoorschijn, opende die – plok! – en nam bij gebrek aan een glas een slokje rechtstreeks uit de fles en gaf de fles door aan zijn vriendin. Ze proostte op de gezondheid van wie dan ook, nam een slok en ging toen naar de bezemkast. Al zingend in het Russisch ruimde ze de vloer op.
Voordat ze emigreerde, net voordat het communisme doodbloedde en de Sovjet-Unie crashte, had Olga in Moskou gewerkt als straatveger, hetgeen kennelijk diepe sporen in haar ziel had achtergelaten.