De man die onder onze voeten leefde en daar niet vandaan wilde komen, kon zich heel klein maken, superklein. Hij voelde zich overbodig geworden in de wereld vol egoïsme, haat en geweld en verborg zich in het zelfverkozen kleine waar hij veilig was.

De man hield zich bezig met alles wat hij onder onze voeten aantrof – de traagheden, de zwellingen, de inkrimpingen en de geheimzinnigheden van het alledaagse. De man die onder onze voeten leefde en daar niet vandaan wilde komen had een innemend en bescheiden persoonlijkheidje, hij geloofde in het tegenovergestelde van grootheidswaanzin.

Het werk dat hij in het kleine deed bleef onopgemerkt, simpel door het feit dat hij niet communiceerde met ons boven onze voeten. Hoe zag hij eruit? Weten we niet. Waar droomde hij over? Misschien Het Onmogelijke?

Waren de mieren en andere insecten de vrienden van de man die onder onze voeten leefde en daar niet vandaan wilde komen? Hij verstond misschien hun taal? Jammer dat wij weinig over hem weten. De charmes van zijn kluizenaarschap in het kleine, het bijzondere van zijn observaties, zolang hij zich verborgen hield kunnen we er slechts naar gissen.

De man die onder onze voeten leefde en daar niet vandaan wilde komen had de gave van ontvankelijkheid. Hij hield als buitenstaander en eenling, onkreukbaar klein, goed contact met zijn woelige tijdsgeest. Misschien had hij wel snode plannen wanneer hij later uit het kleine tevoorschijn zou komen.

Het waren de problemen van de wereld die als het ware door zijn poriën naar binnen kwamen. Omdat hij zich klein hield deerde deze ballast hem niet. Liep hij met zijn handen in zijn broekzakken onder onze voeten en floot hij op luchtige wijze een liedje dat evenwel niemand van ons hoorde?

Soms zag je oplettende honden met gespitste oren en kwispelende staart vrolijk rondsnuffelen, alsof ze hem van dichtbij hoorden zingen, zacht gedempt gezang en ze blaften nooit en wisten het bestaan van de man die onder onze voeten leefde en daar niet vandaan wilde komen geheim te houden. Leefde hij daar beneden ons met zijn hoofd in de wolken?

proza en tekeningen jan hontscharenko