Betoverende sculptuur, zuiver en intelligent

Dat ze associaties oproept met haar illustere voorgangers, dat is uiteraard niet de reden waarom ik gegrepen werd door dit waarachtige betoverende kleinood. Waarom dan wel werd ik zozeer gegrepen? Het raffiniment dat ervan uitgaat, het subtiele spel met de lichtinval en de lijnen die vanuit variabele gezichtpunten zachte schaduwen afwerpen, horizontaal en vertikaal, de algemene deler ervan is de open constructie (de galeriemuur wordt geleend als achterwand) en de massief toch een tikkeltje funeraal aandoende gesloten rechterkant die sterk contrasteert met de principiële openheid van het geheel, maar treffend vooral is de transparantie van de volume, alles op aandoenlijk kleine schaal.

Toen ik daar perplex stond in de kluis van de galerie, in plotseling contact met het sculptuur, besefte ik hoeveel strelen er aan vooraf is gegaan, alvorens de creatie werd gerealiseerd (dit is het grote kardinale verschil met Donald Judd die zijn werk, vaak bewust opgezet met een hautain koelhartig formalisme, zelf nooit eigenhandig uitvoerde, maar liet maken door de industriële commercie). Een mixture van rationele routinematige ambachtschap (dat wil zeggen: lassen, schuren, polijsten) en een spiritule drive (boeddhistische context) plus een soort bescheiden maar onverholen liefde voor het driedimensionale minimalisme is in dit miniatuur samengebald, dat alles maakt het extra bijzonder, het laat zich lezen als een gedicht over de verstrengeling van de aardse elementen, balancerend tussen het illusoire en het concrete.