Het Poolse platteland als een filmisch decor in beeld gebracht. Foto: Noorse fotograaf Jesper Alvaer. Geëxposeerd in de galerie Bunker Sztuki, Krakau, tijdens de expositie FIGURE AND GROUND. 2007

Krakau 2007 – Amsterdam 2022

Toen ik deze foto zag, hangend aan een van de bloemwitte wanden in de galerie hedendaagse kunst genaamd Bunker Sztuki bleef ik gebiologeerd stilstaan en dacht aanvankelijk dat ik een verstilde momentopname van een typisch Oekraïens dorp aanschouwde, zelfde sfeer, zelfde huisjes, zelfde emmer, zelfde stoel, precies dezelfde aardappelen. Ik reisde in een klein Japans autootje samen met mijn gewezen Poolse vriendin Magdalena J. vele zomers kris kras door Polen, schitterende vergezichten en landschappen herinner ik mij. We kozen vaak met de auto het platteland, daar zag je zulke situaties zoals afgebeeld op de foto.

De fotograaf heeft een idyllische plek uitgekozen en je ziet dat de eigenaar van de fles verse melk en de emmer aardappelen een boer is die een stenen huis gebouwd op een betonnen fundament bezit, hij is dus geen armoedzaaier. Uitzonderlijk is dat niet maar veelal zijn de boeren veel slechter behuisd, dusdanig primitief dat je je waant in een tijd van eeuwen geleden. Toen je geen idee had van wat nu de moderne wereld is, een super technologisch geheel.

De gelijkenis met een Oekraïens dorp was voor mij frappant, dat toont aan dat beide buurlanden Polen en Oekraïne nauw aan elkaar zijn verwant.

Hoe kan je Pools in dit geval (zie foto) van Oekraïens onderscheiden? Kleur speelt een rol. De driehoekige voorkant van de schuur is groen geverfd, in Oekraïne zou die absoluut blauw zijn geweest. Trouwens, ik verdenk Jesper ervan dat hij de kiezelsteentjes op de onverharde weg rechts van de emmer onopvallend heeft vermengd met enkele aardappelen. Misschien ook wel het hekje heeft opengezet om het charmante voetpaadje in beeld te brengen.