De taal was (figure of speech) zijn meesteres. Wie telde ooit zijn enorme woordenschat? Hij sliep fantaseer ik op de dikke woordenboeken als kussens. Mocht hij even niet kunnen slapen dan sloeg hij die woordenboeken open en las de bladzijden af totdat hij weer slaap vatte. Als er een gedenkboek bestond met de namen van de allerbelangrijkste Nederlandse literaire auteurs die overleden zijn, dan staat hij daarin nu meteen ongetwijfeld bovenaan.

Ik heb de dichter een paar keer ontmoet en gesproken, wat een zachtmoedige sympathieke man! Hij steeg altijd zo ritualistisch van het podium af wanneer hij had voorgelezen tijdens een poëzie festival. Bij daverend applaus keek hij bij voorkeur naar beneden.

Ik stond een keer in boekvorm naast hem uitgestald in de vitrine van een boekenwinkel. Inspirerend gezelschap. Veel later ontmoette ik hem aan de nachtelijke bar van de Amsterdamse sociëteit De Kring, zei hij niet veel, vroeg om een sigaret, vuurtje erbij. Hij maar paffen. We dronken een biertje, zwijgzaam, het was al laat in de nacht, allebei ons kruit al verschoten. Hij was aanwezig en tegelijkertijd afwezig. Toen ik opstapte zei hij laconiek: ‘Ik heb je wel gelezen hoor,’ en glimlachte. Die glimlach zie ik nu weer voor me. Hij kon heel weemoedig worden, dan nog glimlachte hij, als op verscholen wijze, beetje treurig toch wel als je goed keek. Ik zag dezelfde glimlach ook tijdens de begrafenis van Annelies Eulen waar hij zijn beroemde  meeslepende gedicht Lamento voordroeg.