Bewerking/uitsnede van onderstaande foto.

Hier hangen ze in de fabriek met nog enigszins samenhangende beenderen, de bloednaakten, lichamen zonder leven erin, de kalveren die straks ontvleesd worden. karkassen worden, nu zonder hun hoeven, kop noch staart, zonder hun ingewanden, hun huid volledig afgestroopt, gevild. We kijken naar bonken vlees voor menselijke consumptie bestemd. Ze hangen met hun achterste poten schoongespoeld en goedgekeurd massaal aan de lopende band op weg naar de fijngeslepen messen van de slachters, mannen veelal zonder hart voor vee, mannen veelal zonder gevoelens voor dieren.

Dierenactivisten gaan over hun nek bij deze foto. Walging voel ik ook, als in een film met talrijke gewelddadige en bloederige scènes. Maar dit is realiteit, wreder. Beeldende kunstenaars die ik ken uit de kunstgeschiedenis van de vorige eeuw zochten een bepaalde esthetiek in het abattoir en provoceerden de burgerlijke smaak met schilderijen waar het bloed van afdroop. Geslachte varkens aan spit boven de vlammen roterend. Een onderwerp, hoe kunstzinnig ook, dat nu volkomen ondenkbaar is geworden.

Zelf zou ik het geslachte dier nooit als onderwerp kiezen voor een schilderij, ook niet in geabstraheerde vorm want teveel rood. Ik houd van schilderijen (kalme coloriet) die nagenoeg niets zeggen, die je toch in je nabijheid koestert.

Toen ik in Antwerpen woonde, op Sydney, Krakau en Amsterdam na, mijn meest geliefde stad, heb ik een kippenslachter gekend. Gevoelige man, verkeerd beroep. Echt waar, hij was steevast elk weekend dronken en de politie vond hem vaak ineengestort in comateuze toestand op straat in de hoerenbuurt. Het abattoir is geen werkplek voor gevoelige personen.

Slachthuis Apeldoorn, Nederland. Foto: Rob Voss, gepubliceerd in NRC Handelsblad.