HOLOCAUST – De Vreselijke Onmogelijke Macabere Sadistische Wreedheden van Nazi Duitsland, gegenereerd op commando van een door morbide machtswellust bezeten suïcidale super psychopaat, het oorlogszuchtige beulende monster, de man op wiens naam en portret het meest gespuugd en gekotst is.
Mensonterend, meedogenloos, vilein, luguber, fascistoïde, criminele zwijnen, sadistisch oorlogsgeweld, rassendiscriminatie, antisemitisch, gruwelijk, onbevattelijke moordindustrie, Zyklon B, getto’s, razzia’s, massale executies, stapels stokachtige lijken, Untermenschen, haat, terreur, tirannie, ongekende demonische horror uit Europa, dank u generaals, officieren en soldaten van het nationaalsocialisme gezonden uit de duisternis van de hel. Wie reimt sich das zusammen?
Datum 27 jan 2020. Uit mijn fotoarchief. Met tekst bewerkte foto van het gevangenentoilet, waar eufemistisch uitgedrukt weinig werd gezongen, foto die ik maakte in 2007 toen ik Auschwitz-Birkennau in Polen bezocht. We herdenken vandaag de onmenselijke wreedheden van de nazi’s in het vernietigingskamp (welk woord is meer wreed?) die door het Rode leger bevrijd werd in 1945. Ik doe in eigen stilte, dat wil zeggen, zonder woorden, mee in het collectieve rouwen en voel me vandaag uiterst beschaamd. Al die onschuldige slachtoffers. Pure Genocide. Joden, Roma en Sinti vermoord. Is de vraag Waarom 75 jaar later naïef? Omdat ze bestonden als personen die gewoon bestonden als goedwillig deel van de mensheid.
Dit zijn Luxe toiletten in Auschwitz. Wat ik zie, los van deze situatie, het verdriet erachter, is de rare vormgeving van deze toiletruimte, geen tussenwanden die een beetje privacy geven. Geen deksels op de wc-bril (neerklapbare zitting). Ik zei luxe toiletten, want ze hebben spoelbakken water. Je kon hier je stront wegspoelen. In de concentratiekamp waren barakken waar slechts gaten in de grond werden gegraven waarin dan de uitwerpselen van de gevangenen belandden, zonder enige waterspoeling, stront die dan opgeruimd moest worden door de gevangenen zelf, een speciale eenheid, afwisselende strafexpedities, De Duitsers zelf vonden dat werk te vies. De gevangenen schopten dan het stront in kruiwagens en kiepten die naar een open veld. Ze droegen geen aseptische kapjes om zich te beschermen voor de stank. Ze gingen allemaal, de mannen van de schoonmaakploeg die gedwongen werden, uiteindelijk uitgeput en kotsend naar hun strobed op cementen vloer, wetend dat ze zelf de dood tegemoet zouden zien, eerst vergast, daarna als lijk weggedragen en verbrand in crematorium.
HET SMOELWERK VAN DE HOLOCAUST
Deze informatie kreeg ik van de Israëlische schrijver Roman Frister Destijds directeur van de School voor Journalistiek in Tel Aviv. Hij schreef de internationale bestseller Autobiografie, zelfportret met litteken. Memoires van een joods overlevende. Hij overleefde de kampen, en vertelt zijn Holocaust- verhaal met een ontroerende afstandelijkheid. Geen effectbejag. Puur proza. Geen emotionele kunstgrepen. Als recensent Russische literatuur mocht ik hem interviewen namens de redactie van De Standaard der letteren, Brussel, waar ik freelance voor werkte. Ik begeleidde de schrijver tijdens een lezing in het Joods Historisch Museum in Amsterdam. Hij hanteerde de Engelse taal voor de pers, later ging hij over in het Hebreeuws. Dat was de eerste keer dat ik betreurde dat die taal aan mij voorbijging.
Hier de interne link volg pijltje naar de recensie die ik schreef van zijn memoires. De recensie kreeg de titel: Het smoelwerk van de Holocaust.
Mijn herinneringen van die dag tijdens het interview zijn met emoties gelardeerd. Wie ontmoet een man die zelf zijn leven wist te redden uit Auschwitz? Hij nam alle tijd voor mij. en nodigde mij uit in zijn taxi door Amsterdam te rijden, mocht ik een beetje zijn gids zijn. In Engelse taal bezig, iets wat ik vijf jaren voordien zonder haperingen had gesproken in mijn tijd emigrant in Australië/Sydney, zocht ik naar woorden terwijl ik eigenlijk stil wilde zijn. Hij vertelde dat de wereld aan elkaar hing van de taal, maar in essentie was de woordeloze stilte toch van een grotere kracht. Hij zag er uiterst charmant uit, stijlvol gekleed, in de stijl van klassieke allure. En hij glimlachte op een guitige wijze, terwijl zijn wenkbrauwen in ijzeren ernst boven zijn wat droevige ogen stonden. Hoewel vreemden voor elkaar hadden we meteen een bijzonder contact. Een klik die ik wel vaker mocht ervaren met Israëlische schrijvers.
ik vertelde Meneer Fritser zoals ik hem noemde dat niet zozeer de Holocaust maar wel de Tweede Wereldoorlog ook het leven van mijn ouders had bepaald. Vader (Nederlands) en moeder (Oekraïens) hadden zich zonder deze oorlog nooit ontmoet. Ze zijn bezweken onder hun trauma’s, de stress die zij ervoeren hebben ze meegegeven aan hun kinderen acht kinderen, die in hun zoektocht naar geluk probeerden vrij te zijn van hun noodlottige achtergrond. Wij waren thuis niet de enigen die het wapen van negatie gebruikten. Ontkennen, verdringen. Geforceerde mechanismen als manier van verwerken. Meneer Frister wist maar al te goed waar ik over sprak. Ik vroeg hem naar de mentale weerbaarheid van de joodse gevangenen in Auschwitz. Wist natuurlijk hoe delicaat dit onderwerp was, maar ik voelde mij vrij te vragen wat ik ook maar wilde vragen. Dat vertrouwen gaf hij mij.
Wie heeft het zich niet afgevraagd: als ze hun hun afschuwelijke lot die hen opwachtte realiseerden, waarom kwamen de gevangenen dan niet in verweer? Doodsangsten uitstaan, persoonlijk ken in dat gevoel niet, maar ik kan me voorstellen dat het nogal verlammend werkte, die angst. Velen verkeerden in de hoop dat er nog iets goddelijks zou gebeuren, metafysische interactie iets ongrijpbaars zoals de uiteindelijke bevrijding rechtstreeks bevolen uit de hemel waar christelijke glorie straalt. Dwaas. Die bevrijding kwam uiteindelijk, maar die werd niet door ene God gegenereerd. God, als die al bestond, was nergens. God bleek niets meer te zijn dan een arme illusie. Het idee van een hiernamaals bleek eveneens absurd. Vele gelovigen werden opslag atheïstisch in Auschwitz. Militaristisch geweld maakte feitelijk een eind aan de Tweede Wereldoorlog, hetzelfde geweld waarmee het was begonnen. Te doden, dat was de opdracht. Doden of gedood worden. Langs deze weg ging ongeveer mijn gesprek met meneer Fritser.
Ik publiceer hier een paar foto’s die ik van het zogenaamde Auschwitz museum maakte, exterieur. Zonder commentaar. Ze zijn geenszins vrolijk stemmend, hoewel het zonlicht mij welgevallig was, het uitgesproken fotografen uur, meestal in de zomer vlak voordat de schemer invalt was op die dag al vroeg aanwezig.
foto jan hontscharenko auschwitz polen 13 juli 2007.
foto jan hontscharenko auschwitz polen 13 juli 2007.