we zien hier een clichématige foto die qua artistiek niveau heel dicht bij nul komt, verwant aan toeristische kitsch. toch kijk ik met een nieuwsgierig kunstenaarsoog naar deze natuurlijke aan de werkelijkheid ontleende omgeving: de sfeer roept romantische connotaties op. Los daarvan is de techniek (hoe de vlakken in horizontale richting zijn opgebouwd) intrigerend, als in de maat van de Gulden Snede, die sinds de renaissance wordt gehanteerd (vooral in de architectuur) als een superieure consequente vormprincipe.

Net als in de beeldende kunst wordt ook in de fotografie een driedimensionale wereld omgezet in een tweedimensionaal beeld. De cameralens (altijd eenogig) vervormt het beeld dat wij zien met twee ogen, vervorming betekent vaak vervlakking en die vervlakking kan juist weer aanleiding geven voor een abstracte voorstelling, Wat mij boeit in bovenstaande foto is de horizon (hier is de lijn ietwat dunnetjes blauw), die organiseert de perspectivische oriëntatie en brengt de scheiding aan tussen de drie voornaamste beeldvullende vlakken: strand, zee en lucht. De onderste vlak is mooi oker, de middelste vlak gedecideerd grijs, en de bovenste vlak wordt op expressieve wijze gedomineerd door de wolkenformaties. In de hoek rechts boven valt het extreme blauw van de hemel op.

Je hoeft niet net als Piet Mondriaan met mathematische formules te werken om de verhoudingen van de vlakken ideaal en optimaal te creëren. De natuur biedt als vanzelf soms de perfecte verhoudingen aan. Resultaat: klassieke esthetiek waar het naar schoonheid verlangende oog niet voor hoeft te zoeken en de analisten niet diep hoeven door te redeneren. De eenvoud is ondanks het complexe geheel overrompelend.