over treurige zelfmoord WB
Uitsnede van mijn schilderij getiteld In Memoriam
Notitie bij de plotselinge zelfmoord van de dichter WB. Elk actueel bericht over een zelfmoord van een vastgelopen dichter of schrijver stemt mij doorgaans droevig. Jammer, denk ik dan in de zuinigheid van woorden, in een soort nevelachtige abstractie die het gemengde gevoel van machteloosheid en vergeefsheid opwekt. Ze hadden meer kunnen schrijven, meer goed werk kunnen schrijven dan dat ze al geschreven hebben. Misschien ook niet.
Je wilt eigenlijk rationeel geen begrip tonen voor de suïcidale daad, omdat je in je naïviteit ervan uitgaat dat het leven wondermooi is, zoals het licht zelf bewijst dat dagelijks onze ramen binnenkomt en over gans de aarde schijnt, een heerlijke mysterieuze bron van energie die zich ergens ver weg in de ongrijpbaarheid van het universum ophoudt. Wie houdt niet van dat onbegrepen schitterende toverachtige licht?
Zien zelfmoordenaars dat licht nog wel? Ik bedoel: zien ze wel wat ze ontkennen? Of misschien is de duisternis waarin ze leven juist onverdraaglijk pijnlijk dat ze naar het licht verlangen? Verwarrende paradoxale situatie.
Kan duisternis, indien permanent of tijdelijk terugkerend, iets gemeens doen voor de ziel, iets pijnlijks dat onherstelbaar is? In de vorm van psychoses of depressies. Depressies, die begrijp ik. Min of meer. Uit eigen ervaring. Het verlangen naar het totale niets, dat begrijp ik ook. Dat is – excuus vooraf – hoe zozeer misplaatst een verheven verlangen, niet iedereen gegeven. Romantische dichters uit vervlogen tijden werden erdoor geobsedeerd.
Ik schoot, bij dit diep treurige allerlei kut-emoties oproepend bericht van overlijden, herhaaldelijk in de beschermende modus van beschouwing.
Hoezo de dood bewust opzoeken, als je WB bent, anno 2016? Onbegrijpelijk. Ik heb hem af en toe mogen ontmoeten, respectvol met elkaar gesproken en biertjes gedronken, maar leerde hem niet echt kennen. In mijn ogen was hij een succesvolle avonturier die de plichten van zijn talent ernstig nam.
In vele literaire jury’s werd hij gewaardeerd, als keurmeester, om het meest levendige proza te mogen onderscheiden, wat hij ook op zijn twijfelende manier deed, toch was ook deze functie kennelijk voor hem niet de moeite waard om mee door te leven.
Familie en vrienden laat hij in verbijstering achter. Na zijn zelfmoord. Mij ook. Als afstandelijke tijdgenoot. Heb geen traan gelaten, toch wel een paar nachten wakker gelegen. Alweer in het besef: de dood is absoluut definitief. Zou graag nog een gesprek met hem hebben gehad.