illustratie migrantenschip uit mijn schetsboek vrije tekeningen

Dagelijks mensen in mijn golvende schoot geworpen, pech migranten afkomstig uit Afrika Syrie Egypte Pakistan Palestina vluchtelingen gevallen uit hun boten die in mijn water belanden en hopeloos verdrinken.

Zinkende vrouwen en kinderen, melk trots reinheid onschuld bijgestaan door hun mannen die uit wanhoop hun moederland hebben verlaten, op zoek naar hun anker in Europa.

Passagiers, als sardientjes samengeperst in hun boten, op de route van Afrika naar Europa. Al die mensen verzwolgen door mijn golven. Honderden, hun lichamen drijven voorbij aan mijn vissen mijn wezenloze diepte in.

Ze verliezen hun levens, ik stel liever geen vragen. Mensen begrijpen mensen, de zee zoals ik begrijpt niets. Ik kan niet huilen,  wie zou mijn tranen zien als ik huil? Als zee ben ik, als zee alleen. Massa in zichzelf verzonken. De hemel is mijn geheime blauwe appel.

Een zee als ik blijft zichzelf: koel. Zonder lucht. Ik verzwelg menselijke lichamen. Pomp ze vol met water, zou liever tijdelijk een uitzondering voor deze slachtoffers willen maken, maar dat gaat niet. Mijn bodem is diep meedogenloos ook.

Vele verdronken lijken weten mijn bodem niet te bereiken. Zij die gymschoen droegen en verdronken zijn, hun dode lichamen fragmenteren en komen boven drijven uiteindelijk met hun losse voeten naar boven op mijn oppervlakte, de lucht in hun schoenen brengt hun voeten weer terug naar de wereld waar ze vandaan kwamen.

Ik als Middellandse zee kan niet voelen, voel niet dat ik droevig word. Deze vergeefse doden onnodig geboren en halverwege hun levens teruggestuurd naar hun zwarte gat van ongeboorte.

Zal ik klagend mijn verhaal verder vertellen? Ik de zee aan het woord, wie gelooft dit vertelperspectief? Woorden in het water geschreven.