2014 was zacht uitgedrukt een heftig bizar slecht jaar. Geeft bar weinig vrolijke prikkels, integendeel: 2014 is  historisch een dieptepunt. Zouden we meteen  in het afvoerputje willen wegspoelen. Maar het jaar vol rampspoed blijft vasthaken in de wereld die bloedend lijdt en lijdt en zal blijven lijden aan oorlogen, hongersnood, armoede, agressieve haat, moordzucht en waanzin. Vraag mij niet hoeveel kinderen volgend jaar zullen sterven? Wanneer houdt het bloedvergieten op, kwaadwillige volkeren die elkaar als zwijnen afslachten? Vrede komt niet voor in hun vocabulaire.

Ziedaar in de hemel warrelen de engelen boven ons met krampachtige vleugelslag, hun gezichtjes beklad met vuiligheid. De zonderlingen, bijeen geschaard in de club van vrolijke optimisten, zij die blinddoeken dragen voor de schaduwen die de demonen werpen, heffen het glas: laat ons drinken op de vooruitgang met wellicht het einde van al wat bestaat in zicht. Proost. Mijn glas gaat omhoog en ik zie tragische vergezichten.