Wat mij aanspreekt in het werk van Kawara is dat hij geen gegoochel met woorden nodig had, zoals bijvoorbeeld Lawrence Wiener of Jenny Holzer, conceptuele kunstenaars die min of meer in de voetsporen traden van Kawara, maar zich meer bezig (ledig) hielden met het lawaai van de commerciële reclameteksten, de retorische procedures van de populaire Amerikaanse beeldcultuur. Kawara werkte ook met communicerende tekstuele signalen veelal op basis van de schilderkunst maar deed dat op een meer verstilde manier, als kind van de Japanse haiku’s werd hij de poëet van het monochrome doek.

Zijn obsessieve fascinatie voor het immateriële fenomeen De Tijd, uitgewerkt in zijn datumschilderijen (Date Paintings), is de eigenlijke motor van zijn oeuvre. Hij tilde de conceptuele kunst op het vlak van het minimalisme omhoog naar een filosofisch-poëtisch niveau. Dat hij prioriteit stelde aan het uitvoeren van ideeën, bracht hem op het pad van de performancekunst (hij hield van ongecompliceerde voorleessesies) maar de schilderkunst heeft hij daarbij nooit verlaten. Straks in 2015 toont het Guggenheim Museum in New York zijn postume expositie Silence. Toepasselijke titel, verschijnend na zijn dood. Maar Kawara Will Be Alive. Natuurlijk is zijn rol allang uitgespeeld in de hedendaagse kunst, maar als voorloper en inspirator/moderator is On Kawara Still Alive.