Vandaag een rokje gekocht vlooienmarkt Waterlooplein, gegrabbeld uit een kartonnen doos die op de straatstenen stond. De stokoude kale ongeschoren verkoper lachte besmuikt toen ik naar de prijs vroeg. ‘Voor mijn vriendin,’ loog ik. Zou ik een vriendin hebben gehad, ze zou nooit een dergelijk rokje dragen. Goed voor een sletje. Maar niet voor mijn vriendin, die als ze waarachtig mijn vriendin zou zijn de nieuwste modieuze outfits zou dragen, chic en sexy.

Ik bezoek de Waterloopleinmarkt regelmatig, heb daar ooit een nu vervlogen geliefde ontmoet. Soms boeken, fictie, non-fictie, soms een kandelaar, wierook uit India, een pet die ik nooit opheb. Of soms oude vinyl. Lp’s, klassiek, pop, jazz. Ik ben een vinylfreak. Oude platen bekoren mij, zo’n zwarte ronde schijf vinyl in je handen, met een gaatje precies in het midden neerleggen op de draaitafel en dan bij voorkeur het krassende geluid erbij, geruis door de muziek heen, geweldig, het geluk schuilt in dergelijke kleine dingetjes. Mijn draaitafel (topmerk) thuis is dagelijks actief. Zit ik op de stoel te schrijven aan mijn tafel, houdt de muziek op na gemiddeld een kwartier, dan loop je weer naar je stereo-installatie en draai je de plaat om, de andere kant ervan, weer een kwartiertje genieten. Waarna je een andere plaat uit de hoes haalt, die hoes heeft altijd de afmeting van een vierkant, precies 30 cm bij 30 cm. Een verrukkelijke standaardmaat, 20 bij 20 zou gewoon niet deugen, 40 bij 40 evenmin.
Het rokje koste next to nothing.

jan hontscharenko dressed up design outfit marina konstantinova

Thuisgekomen paste ik het rokje aan voor de spiegel maar shit het paste niet, maatje te klein, ik kwam er gewoon niet in, het rokje was kennelijk bedoeld voor een dame gezegend met een wespentaille. Dat kon ik zo op het oog niet onmiddellijk zien, overheen gekeken. Is niet mijn gewoonte, gespitst als ik ben op details.

Waarom toch gekocht? Impuls? Ik viel, zoals dat heet, op de doorzichtige stof, met een floraal zwart-wit motief. De binnenvoering is gemaakt van lelijk glimmend zwart satijn, die knip ik eraf fijntjes langs de naden en gebruik het rokje dan als tafelkleed. Misschien. Eerst wel in de wasmachine. Het rokje rook nogal muf. Onfris dus. Mocht ik ooit een heel dun vriendinnetje krijgen, dan zal ik haar het rokje… nee, meer waarschijnlijk is toch gewoon optie tafelkleed.