Ongenoegens komen omdat de zomer voorbij is. Dat geldt voor de mensen die wonen in landen die de vier seizoenen kennen. Lente, zomer, herfst en winter. De overgang van de zomer naar de herfst en de winter was in New York begin vorige eeuw kennelijk bijzonder heftig voor de Israëlische dichter Zisje Lindau.

In zijn gedicht Dinsdag roept hij een sfeer van apathie, verveling en eenzaamheid op. Dit gedicht is uniek, qua stemming en absurde sfeer. Zes keer liggend op bed omhoog naar het plafond spugen. En dan geen enkele vlieg raken. Het is alsof je jezelf bespuugd via een plafondvliegje. Wat omhoog gaat gaat naar beneden.  Wetmatige zwaartekracht. Waar ben je dan mee bezig? Neurotische idee-fixe? Of absurdistische humor. Beide interpretaties zijn mijn inziens oké. De eerste serieus de tweede charmant, maar in feite is alles metaforisch en hebben we te maken met een bijzonder vliegje, namelijk het leven zelf. Hoe doe je dat, leven? Lastig. Alles is beweeglijke atmosfeer en jij bent als emigrant zoveel wezenlijks kwijt geraakt daardoor zelf in stilstand gekomen, je emigratie te verwerken dat kost tijd. humor helpt om de momenten van verveling te overwinnen.