Honden. Fantastisch om ze te observeren rennend en spelend in het vrije veld. Zelf heb ik nooit een hond gehad. Allergisch. Wat in mijn autobiografie ontbreekt is een ontrouwe hond of een ex-hond. In mijn novelle De handkus fantaseerde ik over een hond, genaamd Poesjkin (naar de Russische dichter Poesjkin) met wie ik samenwoonde. Poesjkin heeft mij in dat fictieve verhaal zomaar dus zonder enige reden verlaten. Nooit meer thuisgekomen.

Dramatisch motief van de novelle. Literatuur als substituut. De enige hond van wie ik echt heb gehouden was Rasboy, de Oekraïense waakhond op het erf van mijn tante Nadja in het dorp Celo Lowin. Zie foto. Op deze wijze gedenk ik hem niet zonder enige sentimentaliteit. Rasboy is op gruwelijke wijze vermoord, vermoedelijk door beschonken dieven uit het dorp. Ik heb over hem geschreven in mijn roman Perrongeliefden. Pagina 215.