Als ik een titel zou gebruiken voor een novelle zoals Mankpoot en de illustrator zou voor de cover ervan een mankpoot tekenen, zou ik teleurgesteld zijn. Expliciet illustreren wat al in de tekst gesuggereerd wordt, dat geldt doorgaans als een zwakke toevoeging, tenzij je bewust een tautologisch grapje toepast. Hoewel de cover hierboven de betekenis van de titel De zieken breken illustreert, door de woorden halverwege af te breken, is het ruimtelijke effect geslaagd dankzij het proportiecontrast, de blow-up van de G in halvemaanvorm, afgeleid van het lettertype Excess (zie hiernaast), waarvan het kenmerk van het lettertype is aangepast om een persoonlijke touch te verkrijgen. Het zwierige cursief van de auteursnaam is evenwel een jammerlijk blundertje van de ontwerper.

De gedichten van W. Gordijn zijn bestemd voor iedereen, zegt de flaptekst van deze bundel: ‘Voor wij sterven, worden wij immers gewoonlijk ziek. Vroeg of laat gaan deze gedichten dus over u.’

Gedichten die over mij gaan lees ik ongaarne, dus liever niet, aan zeefherkenning en universele inzichten van dichters heb ik weinig boodschap, zulke voor u en mij bestemde poëzie laat ik aan mijn deur voorbijgaan, maar voor de lucide, geweldige woordenstromen, – soms compact en puntig, op zichzelf terugvallend en soms als in dreamscapes uitzwierend naar weids uitgestrekte vertes – van Gordijn maak ik een uitzondering. Zijn humor, terloops maar programmatisch ingebouwd, redt de strekking van de flaptekst.

Uitgeverij Contact, juni 2008.