De schijn van Ultieme Obsessie

Wat ziet de beeldende kunstenaar Philip Akkerman wanneer hij in de spiegel kijkt recht in de ogen van zijn gezicht? Wéér een ander zelfportret? In het begin van zijn serie zelfportretten gebuikte hij de spiegel. Nu niet meer, zei hij in een interview. Allicht, na meer dan 2000 louter zelfportretten kan je de spiegel opzij leggen. Akkermans werk centreert zich rond een dubbelzinnig gegeven: hij zelf is model en schilder tegelijkertijd. Is het hoofd van het model Akkerman vervelend of is de schilder zelf vervelend repetitief bezig? Is zijn obsessie van het zelfportret, als alternatief van het landschap of het stilleven, koketterie? Heeft hij in het variëren van schilderkunstige technieken en stijlen de dodelijke begrensdheid van het medium schilderen aangetoond? Dat vroeg ik me af toen ik in de Haarlemse Hallen zijn expositie bezocht. Stof tot nadenken, die hoofden van Akkerman, al die Akkermannen tezamen,

Zelfportret zonder eigen gezicht

Klinische fotografie

Dit gezicht, op koesterende wijze vastgehouden tussen twee handen, lijkt op een dodenmasker. Het is gemaakt van silloconen. Digitale Foefjes zijn hier niet toegepast (de blurachtige achtergrond is omwille van het contrast goed gekozen), hoewel ook de handen van silloconen gemaakt lijken is dit een realistische foto waarmee de Amerikaanse fotografe Sarah Leen de tweede prijs won van de World Press Photo 2003, in de categorie Science and Technology.

Bron foto: World Press Photo 2003. Copyright Sarah Leen, USA, for National Geographic Magazine, titel: Skin prosthetics: silicone mask.