Korte Verhalen van Luis Buñuel
de Andalusische hond
Verhalen en andere fictie, gevolgd door autobiografische teksten en stukken over film. Uitgeverij Meulenhoff Amsterdam, 1995.
De trillende draad
Amsterdam augustus 2006. Deze zomer heb ik de verhalen van Luis Buñuel herlezen (het boek kwam uit in 1997). De Maestro van het Groteske was behalve surrealistische cineast een lucide verteller die voor geen enkel genre wegliep.
Buñuel bewijst dat filmkunst dicht bij de literatuur staat. Zijn proza heeft een sterke beeldende filmische kracht en zijn films een sterke literaire lading. Je kunt de filmmaker Buñuel beschouwen als een voorloper van het moderne cross-overconcept. Het hand in hand samengaan van diverse disciplines.
Ik heb bijzonder genoten vooral van de griezelhumor in zijn als een scenario geschreven korte verhaal Hallucinaties over een dode hand.
Destijds ervoer ik deze verzamelbundel De Andalusische hond als iets indirects, een chaotisch bij elkaar gebrachte mixture van bizarre fantasieën en schetsmatige losse notities, nu gedateerd, bedolven onder dikke lagen stof van het surrealisme. Maar hoe vaker ik enkele stukjes herlees hoe meer ik ontdek over hoe zijn geest werkte en hoe hij in de spanningen van het groteske en het irreële toch zoals hij het zelf uitdrukt ‘de trillende draad van de emotie’ in zijn films heeft verweven.
Die trillende draad.
Intrigerend.