Braziliaanse poëzie, melancholieke toonaard

Sculpturen van de Liefde

De Braziliaanse dichter Carlos de Andrade (1902 – 1987) was een van de belangrijkste Latijns-Amerikaanse dichters van de twintigste eeuw. Erotiek gaf hij een in banaliteit gewortelde dimensie van esthetische verbijzondering, die veelal werd misbegrepen en als pornografisch werk werd afgekeurd. Hij schreef dat lullen in erectie sculpturen zijn van de liefde, een fijn compliment, natuurlijk alle lof voor de lullen, in alle soorten en maten, zeker, de lul kan je zien als een tekenachtig object, maar we mogen de lullen niet verheerlijken of heroïseren, gaat wat te ver. Die neiging heeft de Braziliaanse dichter nogal in zijn erotische gedichten. Hij hanteert stoere beeldspraak zoals paarse waanzin voor het naar penetratie smachtende geslacht van de macho, toch kan je de dichter niet het melancholieke gevoel van verfijnde wellust ontzeggen. Zijn taalgebruik is heel kleurrijk, exotisch palet.

Gedicht van Drumond de Andrade in Engelse vertaling.

To wake to live

How to wake up without hurt? Restart without horror? My sleep carried me to that kingdom where life is inexistent and I remain inert without passion.

How to repeat, day after day, the incomplete fable, to bear the likeness of all rough things of tomorrow with the harsh things today?

How to protect myself from wounds that tear in me the events, any event that resembles the earth and its purple madness?  And the one more wound inflicted by myself  every single hour – torturer of the innocent that I am not?

No one answers, life is cruel.