Dorp Lutje - what to be?
Tijd opname mp3: een minuut.
April 2011
Evi Vingerling
In Amsterdam op de Rozengracht bevindt zich sinds jaar en dag de galerie Elle de Bruijne Projects die de ontwikkelingen van moderne kunst volgt en dikwijls weet te verrassen met heel eigenzinnige soms onduidelijke schier onnavolgbare keuzes. Eerlijk, jarenlang niet geweest. Derhalve bijgevolg slapeloze nachten? Misschien wel, je weet nooit hoe grotesk de geest dwaalt. Denk je dat je wakker ligt omdat je verlaten bent door je geliefde, maar intussen komt het omdat je geen galeries meer bezoekt. Dus, na dit verpletterende inzicht ging ik weer eens op pad, aangemoedigd door een expositie die ruim baan gaf aan het minimalisme. Aldaar ontdekte ik het werk van Evi Vingerling. De kunstenares focust zich al enige tijd met haar innerlijke zoekmachine op het minimalisme, een richting in de beeldende kunst die helemaal uitgehold leek, qua ideeën en beeldtaal. lees verder...
De transformatie van Mondriaan Piet Mondriaan onderging een boeiende persoonlijke ontwikkeling. Eerst schilderde hij naar de natuur, realistische scènes zoals molens, bomen, luchten boven allerlei landschappen, duingezichten, soms gebruikte hij de pointillistische methode. In Parijs kwam hij in contact met de schilders die bezig waren met de samengestelde vormen van het synthetische kubisme. Waarschijnlijk ontstond daar zijn idee van het schilderij Compositie met rood, geel en blauw, dat hij in 1922 voltooide en een belangrijk keerpunt betekende. Mondriaan had zichzelf als Mondriaan ontdekt. lees verder...
Takashi Suzuki In de kunstbeurs Art Amsterdam 2009 viel destijds mijn oog op de bijdragen van galerie Terashita uit Tokio. Monochrome schilderijen van Takashi Suzuki getiteld Daylight. Adembenemend werk, onvergetelijk. Dankzij de abstracte kunst, die elke narratieve vorm van beschrijving kernachtig reduceert tot de basiselementen, bestaan enkele fantastische monochrome doeken die niets anders belichamen dan de kleur als essentie van het schilderij zelf. Ze zijn uit de beschrijvende sfeer opgetild, gedistantieerd uit de veelheid van details en doen geen dienst als bindmiddel om andere beelden te ondersteunen of op te roepen. Puur kleur, primair, oerlijk, autonoom, uiterst verzadigd van zichzelf. De kracht van monochrome kunst baseert zich op de werking van kleur, die genoeg is als het enige gehanteerde onderwerp van het schilderij. lees verder...
In Abstracto De sympathieke galerie Artipoli, gelegen in het Groene Hart, het door rustieke graasweiden en plassen omgeven dorp Noorden, (daar waar men volkomen ongestoord Tjechov uitleest) ergens nabij het Nachtegaalspad, trouwens een van de meest welluidendste straatnamen van Nederland, houdt in april een wellustige lustrumexpositie (vijf jaren going strong), getiteld: In abstracto. Pikant detail: de galerie is gevestigd in een voormalig bankgebouw, met kluis. En het was in die kluis, nu deel van de galerieruimte, waar ik het wandscupltuur ontmoette van Riki Mijling, op gedistingeerde wijze zwartgepolijst, gebrand staal (zie afbeelding, titel: Resonance Shape-Q, waxed steel, afmeting:13 x 7,6 x 13 cm).
Het roept onmiddellijk de herinnering op aan Donald Judd. Weet u nog? Pionier van het conceptuele driedimensionale geometrische minimalisme. Maar dat is niet de reden waarom ik gegrepen werd door dit waarachtige kleinood. Waarom wel? Het raffiniment dat ervan uitgaat, het subtiele spel met de lichtinval en de lijnen die vanuit variabele gezichtpunten zachte schaduwen afwerpen, horizontaal en vertikaal, de algemene deler ervan is de open constructie (de galeriemuur wordt geleend als achterwand) en de massief toch een tikkeltje funeraal aandoende gesloten rechterkant die sterk contrasteert met de principiële openheid van het geheel, maar treffend vooral is de transparantie van de volume, alles op aandoenlijk kleine schaal. Toen ik daar perplex stond in de kluis van de galerie, in plotseling contact met het sculptuur, besefte ik hoeveel strelen er aan vooraf is gegaan, alvorens de creatie werd gerealiseerd (dit is het grote kardinale verschil met Donald Judd die zijn werk, vaak bewust opgezet met een hautain koelhartig formalisme, zelf nooit eigenhandig uitvoerde, maar liet maken door de industriële commercie). Een mixture van rationele routinematige ambachtschap (dat wil zeggen: lassen, schuren, polijsten) en een spiritule drive (boeddhistische context) plus een soort bescheiden maar onverholen liefde voor het driedimensionale minimalisme is in dit miniatuur samengebald, dat alles maakt het extra bijzonder, het laat zich lezen als een gedicht over de verstrengeling van de aardse elementen, balancerend tussen het illusoire en het concrete. De prijs die de galerie Artipoli ervoor vraagt? Tja. Het is vaak of teveel of te weinig, ik denk het laatste. Of misschien mooi in het midden. Link naar de galerie Artipoli
Evi Vingerling In Amsterdam op de Rozengracht bevindt zich sinds jaar en dag de galerie Elle de Bruijne Projects die de ontwikkelingen van moderne kunst volgt en dikwijls weet te verrassen met heel eigenzinnige soms onduidelijke schier onnavolgbare keuzes. Eerlijk, jarenlang niet geweest. Derhalve bijgevolg slapeloze nachten? Misschien wel, je weet nooit hoe grotesk de geest dwaalt. Denk je dat je wakker ligt omdat je verlaten bent door je geliefde, maar intussen komt het omdat je geen galeries meer bezoekt. Dus, na dit verpletterende inzicht ging ik weer eens op pad, aangemoedigd door een expositie die ruim baan gaf aan het minimalisme. Aldaar ontdekte ik het werk van Evi Vingerling. De kunstenares focust zich al enige tijd met haar innerlijke zoekmachine op het minimalisme, een richting in de beeldende kunst die helemaal uitgehold leek, qua ideeën en beeldtaal. lees verder...
De transformatie van Mondriaan Piet Mondriaan onderging een boeiende persoonlijke ontwikkeling. Eerst schilderde hij naar de natuur, realistische scènes zoals molens, bomen, luchten boven allerlei landschappen, duingezichten, soms gebruikte hij de pointillistische methode. In Parijs kwam hij in contact met de schilders die bezig waren met de samengestelde vormen van het synthetische kubisme. Waarschijnlijk ontstond daar zijn idee van het schilderij Compositie met rood, geel en blauw, dat hij in 1922 voltooide en een belangrijk keerpunt betekende. Mondriaan had zichzelf als Mondriaan ontdekt. lees verder...
Takashi Suzuki In de kunstbeurs Art Amsterdam 2009 viel destijds mijn oog op de bijdragen van galerie Terashita uit Tokio. Monochrome schilderijen van Takashi Suzuki getiteld Daylight. Adembenemend werk, onvergetelijk. Dankzij de abstracte kunst, die elke narratieve vorm van beschrijving kernachtig reduceert tot de basiselementen, bestaan enkele fantastische monochrome doeken die niets anders belichamen dan de kleur als essentie van het schilderij zelf. Ze zijn uit de beschrijvende sfeer opgetild, gedistantieerd uit de veelheid van details en doen geen dienst als bindmiddel om andere beelden te ondersteunen of op te roepen. Puur kleur, primair, oerlijk, autonoom, uiterst verzadigd van zichzelf. De kracht van monochrome kunst baseert zich op de werking van kleur, die genoeg is als het enige gehanteerde onderwerp van het schilderij. lees verder...
In Abstracto De sympathieke galerie Artipoli, gelegen in het Groene Hart, het door rustieke graasweiden en plassen omgeven dorp Noorden, (daar waar men volkomen ongestoord Tjechov uitleest) ergens nabij het Nachtegaalspad, trouwens een van de meest welluidendste straatnamen van Nederland, houdt in april een wellustige lustrumexpositie (vijf jaren going strong), getiteld: In abstracto. Pikant detail: de galerie is gevestigd in een voormalig bankgebouw, met kluis. En het was in die kluis, nu deel van de galerieruimte, waar ik het wandscupltuur ontmoette van Riki Mijling, op gedistingeerde wijze zwartgepolijst, gebrand staal (zie afbeelding, titel: Resonance Shape-Q, waxed steel, afmeting:13 x 7,6 x 13 cm).
Het roept onmiddellijk de herinnering op aan Donald Judd. Weet u nog? Pionier van het conceptuele driedimensionale geometrische minimalisme. Maar dat is niet de reden waarom ik gegrepen werd door dit waarachtige kleinood. Waarom wel? Het raffiniment dat ervan uitgaat, het subtiele spel met de lichtinval en de lijnen die vanuit variabele gezichtpunten zachte schaduwen afwerpen, horizontaal en vertikaal, de algemene deler ervan is de open constructie (de galeriemuur wordt geleend als achterwand) en de massief toch een tikkeltje funeraal aandoende gesloten rechterkant die sterk contrasteert met de principiële openheid van het geheel, maar treffend vooral is de transparantie van de volume, alles op aandoenlijk kleine schaal. Toen ik daar perplex stond in de kluis van de galerie, in plotseling contact met het sculptuur, besefte ik hoeveel strelen er aan vooraf is gegaan, alvorens de creatie werd gerealiseerd (dit is het grote kardinale verschil met Donald Judd die zijn werk, vaak bewust opgezet met een hautain koelhartig formalisme, zelf nooit eigenhandig uitvoerde, maar liet maken door de industriële commercie). Een mixture van rationele routinematige ambachtschap (dat wil zeggen: lassen, schuren, polijsten) en een spiritule drive (boeddhistische context) plus een soort bescheiden maar onverholen liefde voor het driedimensionale minimalisme is in dit miniatuur samengebald, dat alles maakt het extra bijzonder, het laat zich lezen als een gedicht over de verstrengeling van de aardse elementen, balancerend tussen het illusoire en het concrete. De prijs die de galerie Artipoli ervoor vraagt? Tja. Het is vaak of teveel of te weinig, ik denk het laatste. Of misschien mooi in het midden. Link naar de galerie Artipoli